W 1890 został przydzielony z macierzystego pułku do Komendy 11 Korpusu we Lwowie na stanowisko adiutanta osobistego zastępcy komendanta korpusu i generała komenderującego FML Antona von Bechtolsheim. W 1894 wrócił do pułku w Łańcucie, w którym awansował na rotmistrza 2. klasy ze starszeństwem z 1 listopada 1895. Cztery lata później awansował na rotmistrza 1. klasy z tym samym starszeństwem 1 listopada 1885. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1909. W tym samym roku został przeniesiony do Czeskiego Pułku Dragonów Nr 1 w Moście () na stanowisko komendanta 1. dywizjonu w Terezinie () (od 1910 w Moście). Na tym stanowisku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 listopada 1912.
W czasie I wojny światowej jako dowódca dywizjonu pułku dragonów walczył na terenach Polski. Pułkownik z 1914. 31 lipca 1916 otrzymał nobilitację z przydomkiem Teodorski, a dyplom dopiero 7 lutego 1917. W 1918 dowódca brygady piechoty na froncie włoskim.