W tym przemówieniu skupiał się na jego zdaniem trzech głównych celach japońskiej polityki zagranicznej, którymi były:
Przezwyciężenie barier psychologicznych między krajami Azji Południowo-Wschodniej a Japonią, które powstały w wyniku działań wojsk japońskich podczas II wojny światowej; Potwierdzenie zaangażowania Japonii na rzecz pokoju i pacyfizmu; Zwiększenie wzajemnego, szczerego zaufania między Japonią a krajami ASEAN oraz przekonanie ich, że Japonii będzie w relacjach z nimi „równym partnerem” (a nie hegemonem gospodarczym, jakiego się obawiano).
Pod koniec 1978 przeprowadził w partii prawybory, w których został pokonany przez Masayoshiego Ōhirę, po czym został zmuszony do rezygnacji ze stanowiska premiera.
Późniejsze lata i śmierć Pomimo utraty fotela szefa rządu, pozostał członkiem Izby Reprezentantów do 1990 roku, kiedy ostatecznie już przeszedł na polityczną emeryturę. Zmarł w Tokio 5 lipca 1995 roku na rozedmę płuc, w wieku 90 lat.
Życie prywatne Jego najstarszym synem jest polityk Yasuo Fukuda, premier Japonii w latach 2007-2008. Był on pierwszym w historii Japonii synem byłego premiera, który później sprawował ten sam urząd.
Przypisy
Kategoria:Japońscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Japońscy ministrowie finansów Kategoria:Premierzy Japonii Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1995