thumb|200px|Pavol Országh Hviezdoslav thumb|200px|Zygmunt Miłkowski thumb|200px|Agaton Giller Na początku XIX wieku w Polsce zainteresowano się słowackimi pieśniami ludowymi. Ten okres uważany jest za początek polsko-słowackich związków literackich. Poszerzenie osiągnięć słowacystyki polskiej nastąpiło w dwudziestoleciu międzywojennym.
Historia W Akademii Krakowskiej studiowało wielu Słowaków, zaś pisarze pochodzący z tego kraju i przebywający w Polsce to m.in. Ján Sinapius-Horčička, Pavel Kyrmezer. W XIX wieku polscy i słowaccy filolodzy nawiązali kontakty, zaś slawiści Andrzej Kucharski i Wacław Aleksander Maciejowski bezpośrednio współpracowali z pisarzami słowackimi, a w polskiej prasie zaczęły ukazywać się pierwsze artykuły o tworzącym się ruchu narodowym Słowacji. Zwrócono również uwagę na wyodrębnienie się, wobec czeskiego, literackiego języka słowackiego, jednakże przez pewien czas nie doceniano literatury słowackiej jako ukształtowanego i dojrzałego zjawiska kulturalnego. Przekładano niektóre utwory pisarzy słowackich na polski, ale ukazywały się najczęściej w czasopismach i nieregularnie. Oddzielnie, w 1874, wydano jedynie utwór Restauracja Jána Kalinčiaka (przełożył B. Grabowski, badacz literatury słowackiej).