Z dziejów kościelnych, Elbląg 1996 Na podstawie dostępnych źródeł historycznych można stwierdzić, że tereny, na których położona jest wieś Kępki, znajdowały się w granicach administracyjnych diecezji pomezańskiej, utworzonej na mocy bulli papieża Innocentego IV „Hiis quae per dilectos” z dnia 29 lipca 1243 i potwierdzonej przez niego 1 października 1243. Wspomniana bulla papieska podzieliła terytorium Prusów na cztery diecezje: chełmińską, pomezańską, warmińską i sambijską. Według danych historycznych diecezja pomezańska w latach 1255-1566 należała do metropolii ryskiej. Przynależność ta skończyła się w 1525 roku, kiedy diecezja pomezańska została zsekularyzowana, a biskupstwo pomezańskie zniesione. Według prof. Wiesław Długokęckiego – okolice Kępek (Czuere, Sure, Zeyer) – były podmokłe i w XII wieku raczej niezamieszkane. W końcu XIV wieku znajdowała się tu osada na prawie polskim. Osiedleńcy polscy pochodzili z terenów, gdzie istniało zwarte osadnictwo polskie, pozostające do XIII wieku pod panowaniem książąt pomorskich. Teza prof. Długokęckiego o osadzie polskiej w Kępkach znajduje swoje potwierdzenie w wyciągach z ksiąg rachunkowych Starego Miasta Elbląga, które wzmiankują o Polakach zatrudnionych tam przy budowie i konserwacji mostów, pogłębianiu szlaku wodnego i wzmacnianiu wałów.