W okresie wojny siedmioletniej w 1756 wypędził Brytyjczyków z wyspy Minorka zdobywając twierdzę San Felipe. W latach 1757–1758 walczył nieudolnie przeciwko Hanowerowi i został zastąpiony na stanowisku dowódcy armii francuskiej przez hrabiego de Clermont. Madame de Pompadour nie lubiła go (z wzajemnością), tracił więc wpływy na dworze, aż do śmierci Pompadour w 1764.
Lata 1764–1774 to okres świetności księcia Richelieu. Gdy Ludwik XVI przejął władzę, znów stracił wpływy ze względu na niechęć Marii Antoniny. Emmanuel de Vignerot du Plessis był jego bratankiem (również nielubianym przez małżonkę Ludwika XVI).
Pisarz Pierre Choderlos de Laclos w swej powieści Niebezpieczne związki wzorował postać wicehrabiego de Valmont na księciu Richelieu.
Małżeństwa Był trzykrotnie żonaty. Po raz pierwszy wbrew swojej woli – w wieku 14 lat, 12 lutego 1711 – ożenił się z Anne Catherine de Noailles (zm. 1716), z którą nie miał potomstwa. Po raz drugi, 7 kwietnia 1734, przez intrygi Woltera, poślubił Marie Élisabeth Sophie de Lorraine-Harcourt (zm. 1740). Miał z nią dwoje dzieci: Ludwika Antoniego Sophie de Vignerot (1736–1791), księcia de Fronsac; Joannę Zofię Elżbietę Ludwikę Armande Septimanie (1740–1769), hrabinę Casimir Pignatelli.