Stopnie wojskowe, umundurowanie i regulaminy wzorowano na marynarce piemonckiej, natomiast zasady operacyjne przejęto z marynarki neapolitańskiej, bo miały opinię lepszych. 6 listopada 1881 z połączenia istniejących wcześniej szkół morskich w Genui (piemonckiej) i Neapolu powołano narodową akademię marynarki w LivornoBenvenuto in Accademia Navale – strona oficjalna Marynarki Włoch [dostęp 10-9-2011]. Powstanie marynarki włoskiej zbiegło się w czasie z rewolucją techniczną w budowie okrętów, spowodowaną pojawieniem się pancerza i udoskonalaniem napędu mechanicznego. Pomimo częstych zmian ministrów marynarki (m.in. admirał Carlo di Persano w okresie 3 marca – 8 grudnia 1862), marynarka zamówiła szereg będących wówczas nowością okrętów pancernych, głównie w stoczniach zagranicznych (włoskie stocznie nie miały jeszcze wówczas odpowiedniego potencjału i doświadczenia).
Podczas wojny z Austrią w 1866 roku marynarka włoska dysponowała już 12 okrętami pancernymi różnej jakości i 11 dalszymi w różnych stadiach budowy. Wśród nich znajdował się awangardowy wieżowy taranowiec pancerny „Affondatore”.