Podczas II wojny światowej miesięcznik nie był publikowany.
Po wznowieniu w czerwcu 1946 czasopismo było organem nowo utworzonego Polskiego Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów (PKEChB), który skupiał baptystów, ewangelicznych chrześcijan i wiernych wywodzących się ze Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych i Zrzeszenia Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (bracia plymuccy). Po opuszczeniu PKEChB w 1947 r. przez nie-baptystów i utworzeniu przez nich Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL, Chrześcijanin stał się organem prasowym nowego Kościoła. We wrześniu 1950 r. z polecenia Urzędu Bezpieczeństwa wstrzymano publikowanie czasopisma aż do listopada 1957 r. Od tego momentu miesięcznik ukazuje się regularnie. W 1988 r. nastąpił rozpad Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego na kilka odrębnych związków wyznaniowych i od 1989 r. Chrześcijanin publikowany jest przez Kościół Zielonoświątkowy.
W latach 60. i 70. nakład miesięcznika wahał się pomiędzy 4 a 5 tysięcy egzemplarzy. W 1990 osiągnął nakład 7000. W 1992 przekształcił się w dwumiesięcznik. Obecnie jest wydawany dwa razy w roku. Dociera do 16 krajów świata.