drugi, jeśli główne uderzenie Niemcy wykonaliby na Francję. W tym wypadku Rosja główne uderzenie planowała na armię Austro-Węgier.
Nowy plan wojny Rosji był opracowany w 1900. W nim przewidywało się sformowanie frontów w czasie wojny. Wszystkie armie Rosji na zachodnich granicach miały być zgrupowane w dwa fronty: Północny przeciw Niemcom oraz Południowy przeciw Austro-Węgrom.
W latach 1891–1893 powstał pakt rosyjsko francuski, który przewidywał wzajemną pomoc militarną w wypadku agresji Niemiec na któreś z państw lub agresję Włoch lub Austro-Węgier popieranych przez Niemcy. Układ angielsko-francuski z 1904 i angielsko-rosyjski z 1907 uregulowały m.in. spory w Tybecie, Afganistanie i Iranie. Te umowy dały tzw. trójporozumienie (Anglia, Francja oraz Rosja), zwane Ententą.
W końcu 1913 rosyjski Sztab Generalny przystąpił do opracowywania 20. wariantu planu mobilizacyjnego. Jednak wariant ten do rozpoczęcia wojny nie był gotowy i mobilizacja przechodziła według wariantu 19., poprawionego w maju 1912. Miał on dwa warianty. Jeżeli Niemcy i Austro-Węgry skierują główne uderzenie na Rosję, to armia rosyjska powinna działać zgodnie z planem „G” (Germania). Według niego większość rosyjskich sił powinna uderzyć na Niemcy.