Jako pierwszy ze słowem potęga powiązał Leszek Moszyński. Człon -dag- według niego odpowiada słowiańskiemu *tǫgъ ‘silny, tęgi’, a cały łaciński zapis Podaga odpowiada prasłow. *Potǫga (polskie Potęga), a bóstwo byłoby ubóstwioną potęgą. Pozytywnie o tym odczycie wypowiedział się Krzysztof Tomasz Witczak w artykule poświęconemu odczytowi łacińskiej nazwy Dagome w Dagome iudex odnoszącej się do Mieszka I, on także odczytuje Dag- w Dagome jako Tęg- (prasł. *Tǫg-), a całe imię jako Tęgomir, lub skrót od tego imienia, Tęgom (prasł. *Tǫgomirъ, *Tǫgomъ). Przywołuje on się przy tym na przykłady zapisy nosowego o (polskie ą) przez literę a w zapiskach niemieckich, np. Dabe ← pol. Dąbie, a także wahania między d a t w przypadku zapisywania słowiańskiego ⟨d⟩, np. imię Oda w Dagome iudex zapisywane jest jako Ote.