Mikroprogramowanie pozwoliło również uporać się z problemem przepustowości pamięci. W latach 70. wydajność procesorów rosła dużo szybciej niż przepustowość pamięci, więc stosowano różne techniki akceleracji, takie jak przesyłanie bloków pamięci, czytanie z wyprzedzeniem czy wielopoziomowe pamięci podręczne. Instrukcje maszynowe wysokiego poziomu (implementowane w mikrokodzie) pozwalały dodatkowo odciążać pamięć. Na przykład całe operacje na łańcuchach znaków mogły być wykonywane dzięki pojedynczej instrukcji procesora i nie wymagały wielokrotnego uciekania się do pamięci w celu pobrania kolejnych instrukcji programu.
Do architektur korzystających z wysokopoziomowych instrukcji procesora należą IBM System/360 i VAX. Podejście polegające na używaniu wysoce złożonych instrukcji procesora implementowanych przy pomocy mikrokodu zostało później nazwane CISC. Pierwszym procesorem w architekturze x86 (wykorzystywanym w komputerach PC), w którym pojawiła się możliwość aktualizacji mikrokodu był Pentium Pro z 1995 r, a aktualizacja ta mogła być wykonywana przez system BIOS bądź też przez dowolny system operacyjny.
Zobacz też RISC Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Budowa wewnętrzna procesorów Kategoria:Programowanie komputerów