Następnie została przerzucona do Zagłębia Saary w rejon Weißenburga, gdzie walczyła przeciwko wojskom amerykańskim.
Pod koniec stycznia 1945 została przerzucona na front wschodni w celu stworzenia linii obronnej na Odrze i weszła w skład 4 Armii Pancernej. W dniach 4–11 lutego brała udział w próbie likwidacji przyczółka radzieckiego pod Kostrzyniem. Następnie została przerzucona na Śląsk w rejon Jagodzina, skąd pod naporem wojsk radzieckich wycofała się na linię Nysy Łużyckiej. Po rozpoczęciu operacji łużyckiej broniła linii rzeki, a następnie wzięła udział w bitwie pod Budziszynem. Pod koniec kwietnia 1945 została rozbita na południe od Budziszyna.
Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. por. Karl Böttcher (1941) gen. por. Johann von Ravenstein (1941) ppłk Gustav-Georg Knabe (1941) gen. por. Karl Böttcher (1941 – 1942) (powtórnie) gen. por. Georg von Bismarck (1942) płk Alfred Bruer (1942) gen. por. Georg von Bismarck (1942) (powtórnie) gen. por. Carl-Hans Lungershausen (1942) gen. por. Heinz von Randow (1942) gen. por. Hans-Georg Hildebrandt (1943) gen. mjr Heinrich-Hermann von Hülsen (1943)