W październiku 1922 roku zawiera związek małżeński z Anielą z domu Lipkowską z Dębogórza, zaś 2 czerwca 1927 zostaje kierownikiem szkoły w Chmielnie. W latach 1931–1938 bierze udział w badaniach etnograficznych na Kaszubach prowadzonych przez naukowców Uniwersytetu Lwowskiego. Działał w organizacjach Towarzystwa Powstańców i Wojaków, Polskiego Białego Krzyża, Ochotniczej Straży Pożarnej, Towarzystwa Pszczelarzy i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Dokształcał (poza godzinami pracy) przedpoborowych i żołnierzy Obrony Narodowej.
We wrześniu 1939 został rozstrzelany przez Niemców brat Grzędzickiego - Robert. Podczas okupacji niemieckiej pracował w gminnych strukturach administracyjnych w Chmielnie i w Sulęczynie. W roku 1942 zostaje członkiem ruchu oporu w ramach organizacji „Gryf Pomorski”. W 1943 roku w okupowanej Francji ginie najstarszy syn Grzędzickiego - Józef (ur. 1923), rozstrzelany przez Niemców za udział w konspiracji.
Po wojnie podejmuje kolejno pracę nauczycielską w szkołach w Reskowie (przez 17 lat pełnił obowiązki dyrektora szkoły) i Cieszeniu (do 1965) oraz obejmuje funkcję powiatowego instruktora metodycznego języka polskiego.