W 1135 Harald IV Gille pokonał Magnusa, którego kazał następnie oślepić, wykastrować i uwięzić.
W tej sytuacji pojawienie się Sigurda, który rozpoczął zdobywać coraz więcej zwolenników, skomplikowało i tak niełatwe położenie Haralda IV Gille, który dążył do uznania swych roszczeń do tronu przez duchowieństwo i możnych. Dlatego, mimo wątpliwości co do jego pochodzenia, Harald Gille uznał Sigurda za swego brata i współwładcę. To posunięcie nie uratowało jednak Haralda, ponieważ 4 grudnia 1136 został zamordowany na rozkaz Sigurda.
Po śmierci Haralda Gille część możnych i rycerstwa obwołała królem Sigurda Magnussona, co pozwoliło objąć mu władzę w części kraju, ale reszta widziała w nim tylko uzurpatora, uznając, że prawowitymi następcami Haralda IV Gille są jego małoletni synowie Inge I zwany później Garbatym oraz Sigurd II. Wtedy Sigurd Zły Diakon, jak nazwali go przeciwnicy, postanowił zalegalizować swą władzę, oswobodził okaleczonego Magnusa IV, zwanego Ślepym i od tej pory głosił, iż działa w imieniu króla Magnusa IV.