W tym samym roku założył w Tyflisie szkołę wojskową, pierwszą tego typu instytucję w niepodległej Demokratycznej Republice Gruzji. W kwietniu 1920 r. jako głównodowodzący wojskami gruzińskimi z powodzeniem bronił granicy przed sowiecką agresją. Podczas decydującego ataku bolszewików w lutym 1921 r. dowodził siłami gruzińskimi w obronie przed powtórną agresją radziecką. Poniósł klęskę wobec ogromnej dysproporcji walczących stron w liczbie żołnierzy i zaopatrzeniu.
Po upadku Gruzji pod koniec lutego, udał się na emigrację do Francji. Działał w gruzińskich organizacjach narodowych. Podczas II wojny światowej podjął kolaborację z Niemcami. W 1942 r. w Berlinie był jednym z założycieli Unii Gruzińskich Tradycjonalistów, która dążyła do wyzwolenia Gruzji spod władzy sowieckiej przy pomocy wojsk niemieckich. Po wojnie ponownie zamieszkał we Francji. Zmarł 7 sierpnia 1970 r. i został pochowany na gruzińskim cmentarzu w Leuville-sur-Orge.
Jest autorem wspomnień z lat 1917–1921, które zostały opublikowane po rosyjsku w Paryżu w 1985 r.
Imieniem Giorgi Kwinitadze nazwano jedną z ulic w Tbilisi.
W 2013 pośmiertnie uhonorowany tytułem Narodowego Bohatera Gruzji.
W dniu 22 maja 2021 roku jego szczątki zostały przewiezione do Gruzji i spoczną na cmentarzu w Tbilisi.