Prowadzona przez Rząd Tymczasowy polityka kontynuacji udziału w I wojnie światowej spowodowała spadek popularności partii wśród robotników i żołnierzy, a choć nadal popierały ją masy chłopskie, w partii nastąpił rozłam. Frakcja lewicowych eserowców, kierowana przez Marię Spiridonową i Borysa Kamkowa, opowiadająca się za natychmiastowym zakończeniem wojny, przeszła do opozycji wobec Rządu Tymczasowego, w którym zasiadali ministrowie partii S-R.

W jedynych wolnych wyborach do rozpędzonej później przez bolszewików Konstytuanty w listopadzie 1917 roku eserowcy uzyskali 17 943 000 głosów (41%) – prawie dwa razy więcej głosów niż bolszewicy (10 661 000 głosów – 24%, na drugim miejscu). Zdobyli jednak głównie głosy chłopów. W miastach mieli niewielkie poparcie – nie wygrali wyborów w żadnej z 38 stolic gubernialnych, ustępując zarówno bolszewikom, jak i kadetom).