Nawiązania do współczesności Dystopia Orwella była nawiązaniem do komunistycznych reżimów totalitarnych. Według Arthura Koestlera oraz Leszka Kołakowskiego samo dwójmyślenie — nawiązaniem do dialektyki marksistowskiejLeszek Kołakowski, Totalitarianism and the Virtue of the Lie w: Irving Howe, "1984 Revisited: Totalitarianism in Our Century", Nowy Jork, Harper & Row, 1983, str. 122. Dwójmyślenie w systemach totalitarnych umożliwiało arbitralne zmiany linii partii, akceptowanie porażek jako sukcesów, sojuszników jako wrogów, bohaterów jako zdrajców narodu itd.
Orwell wskazywał również dwójmyślenie w propagandzie nazistowskiej, w której pojęcie prawdy nie istnieje (jest relatywne), a jedynym organem uprawnionym do interpretacji faktów był FührerNazi theory indeed specifically denies that such a thing as "the truth" exists.(…) The implied objective of this line of thought is a nightmare world in which the Leader, or some ruling clique, controls not only the future but the past. If the Leader says of such and such an event, "It never happened"—well, it never