Amalrycjanie uważali, że są zmartwychwstali, bo wcielił się w nich Duch Święty. Wcielony w nich Duch Święty stale miał przekazywać im Objawienie – uznawali więc, że to on jest autorem wszystkich ich czynów, które dzięki temu są pozbawione grzechu i wykraczają poza zło i dobro, nie podlegają ani wartościowaniu, ani karze w życiu wiecznym.
Doktrynę amalrycjan potępił razem z poglądami Amalryka synod w Paryżu w 1210 – kilku z nich wtedy stracono. Potępienie powtórzył Sobór laterański IVK. Gryżenia, Amalryk z Bene, [w:] Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 1, Lublin 2000, s. 197..
Przypisy
Bibliografia Marian Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 2, Średniowiecze, s. 170.
Kategoria:Filozofia historii Kategoria:Herezje wobec katolicyzmu Kategoria:Religia w średniowieczu