Żabiru amerykański, żabiru argentyński (Jabiru mycteria) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Jabiru. Występuje od południowo-wschodniego Meksyku na południe przez Amerykę Centralną po Amerykę Południową (aż do północnej Argentyny). Często spotykany w Pantanalu, jest też uważany za jego symbol. Nie wyróżnia się podgatunków.
Charakterystyka Jest najwyższym ptakiem latającym w Ameryce Południowej i Centralnej, często osiągającym tę samą wysokość, co znacznie cięższe i nielotne nandu szare. Dorosły osobnik może ważyć od 4,3 kg do 9 kg, osiągać długość ciała 120–140 cm i rozpiętość skrzydeł od 2,3 m do 2,8 m. Upierzenie białe z nagą, ciemnoniebieską szyją i głową. Bardzo duży dziób (25–35 cm), o czarnej barwie i ostro zakończony. Samice mają dzioby mniejsze i bardziej zakrzywione.
Upierzenie jest w większości białe, ale głowa i szyja są go pozbawione, z wyjątkiem małej kępki srebrnoszarych piór na potylicy. U podstawy czarnej szyi można zaobserwować czerwony rozciągliwy worek. Na mostku występuje owalny płat nagiej skóry, zwykle zakrytej piórami, staje się widoczny wtedy, gdy ptak stoi wyprostowany.