W 1932 roku zdał egzamin maturalny, po czym podjął studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, które ukończył w 1936 roku. Następnie został powołany do wojska i skierowany do dywizyjnej szkoły podchorążych piechoty przy 13 pp w Pułtusku (według innych źródeł służbę wojskową odbywał w 14 pp i 32 pp). We wrześniu 1937 roku został zdemobilizowany w stopniu kaprala podchorążego.
Od 1938 roku do końca sierpnia 1939 roku pracował w Grodzkiej Izbie Skarbowej w Warszawie jako kontroler podatków i uposażeń. Równolegle prowadził oddziedziczony po ojcu zakład szewski.
II wojna światowa Prawdopodobnie walczył w obronie Warszawy we wrześniu 1939 roku. W kwietniu 1940 roku, w czasie niemieckiej okupacji, ponownie zatrudnił się w Grodzkiej Izbie Skarbowej. Pracował w tym urzędzie do wybuchu powstania warszawskiego w sierpniu 1944 roku.
Z uwagi na swoje obowiązki zawodowe wielokrotnie przebywał w getcie warszawskim. Relacje na temat jego stosunku do Żydów są nieliczne. Tuż po wojnie dwaj oficerowie pochodzenia żydowskiego, którzy wsparli zabiegi Bednarczyka o przyjęcie do pracy w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (MBP), opisywali go jako osobę życzliwą Żydom i udzielającą im pomocy w czasie okupacji, zwłaszcza w sprawach podatkowych.