W Polsce leiszmaniozę skórną w przeszłości stwierdzano głównie u turystów oraz u kierowców ciężarówek powracających z Bliskiego Wschodu lub osób, które spędzały wakacje nad Morzem Śródziemnym, natomiast współcześnie istotny odsetek Polaków zapadających na leiszmaniozę stanowią także turyści odwiedzający kraje południowoamerykańskie.
Wektorem choroby są muchówki (moskity) z rodzajów Lutzomyia (w Nowym Świecie) i Phlebotomus (w Starym Świecie). Tzw. rezerwuar zarażenia stanowią zwierzęta dzikie (np. małpy, gryzonie) oraz domowe (najczęściej psy), chociaż w niektórych regionach rezerwuar stanowi też człowiek.
Etiologia i patogeneza thumb|240px|Cykl życiowy leiszmanii Patogenem są wiciowce (Leishmania) z rodzaju świdrowców (Trypanosomatidae), które w postaci wiciowych promastygotów poprzez ukłucie samicy muchówki wprowadzane są do krwi owodniowca, choć możliwe jest też zarażenie poprzez rozgniecenie owada i wtarcie go do rany albo przez stosowanie używanych igieł do iniekcji. Ślina moskitów zawiera składniki powstrzymujące krzepnięcie krwi – peptydy rozszerzające naczynia krwionośne oraz enzymy o właściwościach przeciwzapalnych, przeciwkrzepliwych oraz znieczulających. Substancje te odgrywają dużą rolę przy transmisji pasożytów i spełniają rolę czynników wspomagających.