W poszczególnych językach zasady są różne, przy czym różnice te dotyczą: dopuszczalnych znaków, z których można tworzyć identyfikator, dopuszczalnej długości identyfikatora, liczby znaków znaczących (branych pod uwagę przez translator) w identyfikatorze, dopuszczalnych znaków, od których może rozpoczynać się identyfikator, rozróżniania wielkich i małych liter. Najczęściej spotykane przypadki to: identyfikatory mogą składać się z: liter, znaku podkreślenia ("_") i cyfr, przy czym pierwszy znak identyfikatora nie może być cyfrą, Poprawne identyfikatory: _A, identyfikator, zz12, a1b2_c3, ala_ma_kota. Niepoprawne ciągi: 12w, as y, 12_AS. Przykładowe języki programowania: C, C++, Pascal, PL/1, PL/M, Modula-2 i wiele innych. identyfikator może składać się z dowolnych znaków, Przykładowe języki programowania: Forth identyfikator może być jednym z określonych w składni słowem (ciągiem znaków), dotyczy to nielicznych, historycznych lub specjalizowanych języków. Przykładowe języki programowania: asembler MOTIS dla Mera 300. Poprawne identyfikatory (MOTIS): Q1, Q2 ... Q77. W większości języków programowania składnia określa listę słów kluczowych.