Historia thumb|150px|Dawny herb Aleksandrowa Łódzkiego Aleksandrów Łódzki powstał około 1816 r. jako prywatne miasteczko, własność polskiego szlachcica Rafała Bratoszewskiego z Brużycy. W 1822 r. ta nowa osada, dzięki staraniom dziedzica, uzyskała od władz zjednoczonego z Rosją Królestwa Polskiego, prawa miejskie. Pojawiła się więc potrzeba nadania miejscowości znaku heraldycznego – herbu odróżniającego go od okolicznych wsi. W przypadku miast prywatnych najczęściej przyjmowano herb szlachecki założyciela lub aktualnego właściciela. Przykładem jest herb sąsiedniego Konstantynowa Łódzkiego – przestawione na nim półksiężyce i miecz to godło szlacheckiego herbu Ostoja, należącego do XIX-wiecznego założyciela tego miasta. Gdyby w ten sposób potoczyły się losy Aleksandrowa, jego dzisiejszym godłem byłby czarny półorzeł i trzy prostokątne kamienie w podzielonej poziomo tarczy, tak bowiem prezentuje się herb Sulima, który nosił Bratoszewski. To samo godło nosił najsłynniejszy polski rycerz – Zawisza Czarny z Garbowa, a znak ów można do dziś podziwiać w wystroju architektonicznym zamku w Oporowie, zbudowanego przez innego Sulimczyka – arcybiskupa gnieźnieńskiego Władysława z Oporowa.