W 1944 roku początkowo walczyła w rejonie Witebska, a następnie Bobrujska. W czasie tych walk poniosła duże straty i w maju 1944 roku została wycofana z linii frontu, wchodząc w skład odwodu OKH. Następnie skierowano ją do Rumunii, skąd w październiku przerzucono ją do Prus Wschodnich. Stacjonowała tam do stycznia 1945 roku.
Pod koniec stycznia 1945 roku została przerzucona na Śląsk, a następnie skierowano ją do Saksonii. W kwietniu 1945 roku wzięła udział w bitwie pod Budziszynem, gdzie walczyła przeciwko 2 Armii Wojska Polskiego w składzie 17 Armii. Następnie wycofała się na południowy wschód na Dolny Śląsk przez Lubań i Strzegom w okolice Ślęży i ostatecznie w maju 1945 roku skapitulowała przed wojskami radzieckimi.
Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. wojsk panc. Horst Stumpff (1940–1941) gen. por. Georg von Bismarck (1941) gen. wojsk panc. Wilhelm Ritter von Thoma (1941–1942) gen. por. Walther Düvert (1942) gen. wojsk panc. Heinrich Freiherr von Lüttwitz (1942–1943) gen. wojsk panc. Mortimer von Kessel (1943–1944) gen. por. Werner Marcks (1944) gen. wojsk panc. Mortimer von Kessel (1944) (powtórnie) gen.