Kwintus Kurcjusz Rufus, Historia Aleksandra Wielkiego IX, 29. Odmienną wersję podaje Klaudiusz Elian Różne opowieści X, 22..
W 393 roku n.e. cesarz Teodozjusz I zakazał organizacji igrzysk olimpijskich, uznając je za rozrywkę pogańską. W konsekwencji pankration stopniowo zanikł.
Sport ten był motywem przedstawień w sztuce greckiej, zwłaszcza w rzeźbie i malarstwie wazowym.
Współcześnie Wraz z popularyzacją przypominających pankration mieszanych sztuk walki, pod koniec XX wieku podjęto próby wskrzeszenia tego antycznego sportu. W 1999 roku w Grecji została założona Międzynarodowa Federacja Pankrationu (International Federation of Pankration, IFPa), organizacja non-profit, której celem jest propagowanie pankrationu.
Kodyfikacją zasad oraz organizacją zawodów (w tym mistrzostw świata) w pankrationie zajęła się również Międzynarodowa Federacja Zapaśnicza. Sankcjonowany przez nią sport to amatorska, złagodzona wersja mieszanych sztuk walki. Rywalizacja odbywa się na zapaśniczej macie, w stójce i parterze, przy zastosowaniu zapasów oraz wszelkich dopuszczalnych w grapplingu chwytów, rzutów, dźwigni i duszeń, a także ciosów pięściami i kopnięć (w tym kolanem) w korpus oraz uda. Zasadniczo zakazane są uderzenia w głowę, z wyjątkiem kopnięcia okrężnego (które jest jedną z najwyżej punktowanych technik).