thumb|Drużyna Cracovii – mistrza Polski z 1921. Pierwszy z lewej stoi Stefan Popiel thumb|Grób Stefana Popiela na cmentarzu Rakowickim Stefan Ignacy Dominik Popiel h. Sulima (ur. 19 maja 1896 w Skawinie, zm. 22 grudnia 1927 w Małej) – polski piłkarz, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Wychowanek Cracovii, której był zawodnikiem od 1909 do 1924, a w 1919 gościnnie występował w Wiśle Kraków. Z Cracovią walczył w dwóch finałach Mistrzostw Galicji w 1913 i 1914 gdzie zagrał w 6 meczach, a także w finałach Polski w 1921 i 1922 rozgrywając w nich 10 gier. W 1921 wywalczył z nią tytuł mistrzowski. Łącznie w „Pasach” rozegrał 129 meczów, w tym 34 spotkania w oficjalnych rozgrywkach. Nazywany był następcą Józefa Lustgartena. U schyłku kariery był określany jako najlepszy bramkarz, jakiego Polska wydała.
Był bratankiem znanego polityka galicyjskiego, Karola Popiela. Był właścicielem ogromnych majątków ziemskich.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 13. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów piechoty. Został odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności 1 klasy i Krzyżem Wojskowym Karola.