2 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Dowodził plutonem artylerii w obronie Lwowa. W styczniu 1919 powrócił do macierzystego pułku, w którym pełnił funkcję oficera 4 baterii, a następnie dowodził 8 baterią. 1 listopada 1919 rozpoczął służbę w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu-Sołaczu na stanowisku dowódcy baterii. Komendantem szkoły został dotychczasowy dowódca 1 pułku artylerii polowej Legionów, major Edmund Knoll-Kownacki. W styczniu 1921 został przeniesiony do 14 pułku artylerii polowej wielkopolskiej i wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 baterii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 250. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1922 objął komendę nad pułkową szkołą bombardierów.
13 października 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza V Kursu. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 95. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 1 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony Wyższej Szkoły Wojennej w charakterze asystenta. 1 listopada 1928 został wyznaczony na stanowisko wykładowcy. W szkole wykładał taktykę ogólną oraz kierował II rocznikiem słuchaczy.