Późniejszą odmianą z mocniejszym silnikiem był Moskwicz 412.
Moskwicz 408 posiadał nowoczesne kanciaste nadwozie, odpowiadające modzie samochodowej tamtego okresu; zaprojektowane przez Borisa Iwanowa i nie czerpiące bezpośrednio z żadnych zagranicznych wzorówMoskwicz-427, Avtolegendy SSSR Nr.57, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X, (ros.), s. 3. Wnętrze było obszerniejsze (szersze) niż w poprzednim modelu, zapewniając możliwość podróżowania (przy niewielkim komforcie) 5 osób. Odmiana na rynek wewnętrzny charakteryzowała się chromowaną kratą chłodnicy z dwoma okrągłymi reflektorami, natomiast wersja kierowana głównie na eksport, o oznaczeniu Moskwicz 408E, posiadała cztery reflektory oraz chłodnicę oleju.
W 1964 rozpoczęto produkcję, lecz w tym roku wyprodukowano tylko 1050 samochodówSiergiej Jonies: Moskwicz-2734, "Awtoliegendy SSSR" Nr 137, DeAgostini 2014, ISSN 2071-095X, s.6 . Od grudnia 1969 roku rozpoczęto produkcję zmodernizowanego Moskwicza 408IE. Zmiany objęły nadwozie, zunifikowane ze zmodernizowanym modelem Moskwicz 412. Najbardziej charakterystycznym elementem tej modernizacji jest nowa osłona wlotu powietrza z prostokątnymi reflektorami w chromowanych oprawach (importowanymi z NRD).