Od 1888 inspektor budownictwa (niem. Landbauinspektor) w Ministerstwie Robót Publicznych, tajny radca budowlany, był jednym z redaktorów naczelnych opiniotwórczych periodyków fachowych „Zeitschrift für Bauwesen” i „Zentralblatt der Bauverwaltung”, przyczynił się do uformowania niemieckiego ruchu ochrony zabytków, od 1899 wydawał czasopismo „Denkmalpflege”. W latach 1890–1895 równolegle wykładał na Politechnice w Charlottenburgu. Od 1900 kierował w ministerstwie działem budowy muzeów, kościołów i budowli zabytkowych w Prusach, rozwijając przy tej sposobności żywą własną działalność budowlaną. Zaprojektował wiele kościołów, zarówno katolickich, jak i ewangelickich, miejskich i na wsi, na terenie Niemiec i dzisiejszej Polski. W swoich projektach posługiwał się formami historyzującymi, głównie neogotyckimi i neobarokowymi. Pozostawił wyczerpująca dokumentację działalności architektonicznej w formie szeregu artykułów prasowych, następnie opublikowanych w formie książkowej (4 wydania do 1915). Do jego współpracowników należeli m.in. G. Güldenpfennig, Roger Sławski i C. Weber. Z budowli świeckich projektował gmach Szkoły Rzemiosł Artystycznych (niem. Kunstgewerbeschule) w Berlinie i ratusz w Lützen (współaut. Karl Hinckeldeyn).