Po rozpoczęciu się 13 maja ataków lotniczych wyspa została całkowicie odizolowana od reszty świata i nie dopuszczono do niej żadnych posiłków. W czasie trwających 3 tygodnie operacji lotniczych wykonano łącznie ponad 5000 lotów.

Przed rozpoczęciem inwazji wyspa została jeszcze dodatkowo ostrzelana przez okręty alianckie. Na pokładzie jednego z nich, brytyjskiego krążownika HMS „Aurora”, przebywał na własną prośbę głównodowodzący sił alianckich na śródziemnomorskim teatrze działań Dwight D. Eisenhower.

Inwazja rozpoczęła się 11 czerwca, kiedy na wyspie wylądowały jednostki brytyjskiej 1 Dywizji. Stacjonujące na wyspie oddziały włoskie poddały się bez walki. Straty aliantów wyniosły jednego żołnierza ugryzionego przez mułaStephen E. Ambrose, The Supreme Commander, Londyn 1971, s. 215.. Przed rozpoczęciem inwazji Winston Churchill założył się z Eisenhowerem, że na wyspie nie ma więcej niż 3 tysiące włoskich żołnierzy, według zakładu Churchill miał zapłacić Eisenhowerowi jednego włoskiego sou za każdego jeńca powyżej 3000.