w roku 1969 stał się jednym z czołowych działaczy OWP i od 1973 stał na czele politycznego oddziału organizacji w Damaszku, w Syrii.
W 1976 Jasir Arafat i al-Kaddumi spotkali się z Meirem Vilnerem i Taufikiem Tubim, szefami partii Rakach (Nowa Lista Komunistyczna), która powstała w roku 1965 po rozłamie w łonie Komunistycznej Partii Izraela, i na bazie której powstała następnie partia Hadasz. To spotkanie było początkiem bliskiej współpracy obu ugrupowań.
Al-Kaddumi brał aktywny udział w działaniach grupy Sa’ida al-Muraghi (Abu Musy), w tym także w podjętej w roku 1983 próbie zamachu stanu skierowanego przeciwko Arafatowi, ale w odpowiednim momencie przeszedł na stronę przewodniczącego Autonomii i został wybrany do Komitetu Centralnego Fatahu. We wczesnych latach osiemdziesiątych zamieszkał w Tunisie, gdzie przeniosły się władze OWP po ewakuacji z Libanu. Po zawarciu porozumienia izraelsko-palestyńskiego w Oslo w roku 1993, któremu sprzeciwiał się uważając je za zdradę ideałów OWP, odmówił powrotu z zesłania na ziemie palestyńskie, by razem z innymi działaczami tworzyć władze Autonomii Palestyńskiej. Od tego czasu przyjął zdecydowanie antyizraelską postawę, odmawiając współpracy z Autonomią i wielokrotnie wprowadzając jej władze w zakłopotanie oświadczeniami, w których odmawiał państwu Izrael prawa do istnienia.