W czasie II wojny światowej cerkiew ponownie została poważnie uszkodzona, a po zakończeniu działań wojennych większość miejscowych parafian pod przymusem wyjechała do ZSRR. Budynek przywrócono do użytku liturgicznego na początku lat 90. XX wieku, wcześniej nabożeństwa odbywały się w zaadaptowanym pomieszczeniu na plebanii. W 2016 zakończono kolejny remont cerkwi połączony z budową i pozłoceniem nowych kopuł.
Cerkiew znajduje się przy głównej ulicy Stanisławowa, na obszernej działce budowlanej, w granicach której znajduje się również budynek Prawosławnego Domu Opieki „Betania”. Wejście na teren cerkiewny znajduje się od strony południowej, od ulicy. W obrębie cerkiewnego gruntu zachowana została dawna brama w murze otaczającym świątynię (już nieistniejącym) oraz prowadzący do niej szpaler krzewów od strony północnej.
Historia Pierwsza cerkiew w Stanisławowie Cerkiew w Stanisławowie (ówcześnie kolonii Aleksandryjskiej) została zbudowana w latach 1844–1846 z przeznaczeniem dla ludności rosyjskiej wyznania prawosławnego sprowadzonej z inicjatywy namiestnika Królestwa Polskiego Iwana Paskiewicza do wsi sąsiadujących z rozbudowywaną twierdzą w Modlinie (ówcześnie Nowogieorgijewsku).