Po wojnie skupił się na pisaniu, nie rezygnując jednak z ambicji politycznych. Dwukrotnie pełnił funkcję Lorda Wysokiego Komisarza (osobistego przedstawiciela monarchy) podczas Zgromadzeń Ogólnych Kościoła Szkocji. W 1927 dostał się wreszcie do parlamentu jako reprezentant szkockich uczelni wyższych (istniały jeszcze wówczas tzw. uniwersyteckie okręgi wyborcze) i zasiadł w ławach szkockiej Partii Unionistów. W 1935 został gubernatorem generalnym Kanady, a ponieważ stanowisko to zajmowali dotąd zawsze arystokraci, otrzymał dziedziczny tytuł barona Tweedsmuir. Był pierwszą w historii osobą sprawującą ten urząd, która zmarła w trakcie swojej kadencji. 6 lutego 1940, podczas pobytu w Montrealu, goląc się doznał nagle udaru mózgu i przewrócił się, odnosząc dodatkowe obrażenia na skutek upadku. Pomimo wysiłków lekarzy (poddano go m.in. dwóm operacjom), zmarł w szpitalu pięć dni później. Po pogrzebie z najwyższymi honorami państwowymi, jego prochy zostały przewiezione na pokładzie okrętu brytyjskiego do Anglii, gdzie spoczął na terenie swej posiadłości pod Oksfordem.