Później ich populacja zaczęła zmniejszać się gwałtownie z powodu przełowienia. Tendencja ta nadal się utrzymuje. Ludzie nie tylko polują na aksisy kalamiańskie, ale też zabierają im siedliska poprzez rozwój rolnictwa i osadnictwo, w tym ofiar tajfunu Haiyan. Szczyt polowań nastąpił w środku lat 70. XX wieku, w kolejnych dwu dekadach polowania spadły, nie licząc wyspy Calauit, gdzie ponownie osiedlono ludzi pod auspicjami ruchu „Balik Calauit Movement”. Większość polowań spełnia funkcję rekreacyjną, choć aksisy trafiają również na lokalne targi dziczyzny. Miejscowi ludzie wykorzystują skóry do produkcji bębnów, poroży zaś używają w celach dekoracyjnych. Co więcej, na Calauit introdukowano szereg afrykańskich gatunków kopytnych (wołowate, żyrafa), które jednak nie wydają się istotnymi konkurentami aksisa kalamiańskiego. W 2021 oszacowano liczebność gatunku na tej wyspie na 348 zwierząt.
Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik I). Lokalnie nie chroni się go jednak należycie. Występuje on w Calauit Island Game Preserve and Wildlife Sanctuary, liczącym 37,4 km².