Jerzy I Rakoczy (, ur. 8 czerwca 1593 w Szerencs, zm. 11 października 1648 w Gyulafehérvár) – książę Siedmiogrodu 1630–1648.
Życiorys Urodzony 8 czerwca 1593 r. w miejscowości Szerencs. Syn księcia Siedmiogrodu Zygmunta Rakoczego i Anny córki Janosa Gerendi.
Ojciec Jerzego pochodził z węgierskiej rodziny szlacheckiej, której majątki rodowe leżały na terenie Górnych Węgier, czyli obecnej Słowacji. Zygmunt Rakoczy walczył po stronie Stefana Bocskaya, który stanął na czele powstania antyhabsburskiego i przy poparciu Turcji został księciem Siedmiogrodu (książęta Siedmiogrodu byli wybierani w drodze elekcji przez Sejm). Zygmunt został jednym z najbliższych współpracowników Stefana Bocskaya i po jego śmierci został wybrany nowym władcą Siedmiogrodu (1607). Jednak już rok później ojciec Jerzego zmarł.
Po śmierci ojca Jerzy Rakoczy przeszedł na służbę kolejnego siedmiogrodzkiego władcy, Gabora (Gabriela) Bethlena. Podczas wyprawy Bethlena na Wiedeń w 1619 roku, w czasie wojny trzydziestoletniej, Jerzy Rakoczy został dowódcą wojsk, które pozostały w kraju, mając za zadanie odeprzeć najazd lisowczyków. Jerzy nie wywiązał się ze swoich obowiązków, gdyż w bitwie pod Humiennem poniósł klęskę (23 listopada 1619) i nie udało mu się uratować kraju przed zniszczeniami.