Herman Cedercreutz powrócił w 1715 do Szwecji, gdzie w roku 1719 został członkiem Rady Wojennej (Krigsråd). W latach 1722–1727 był posłem w Petersburgu, gdzie zdobył zaufanie carycy Elżbiety I. W roku 1727 został sekretarzem stanu, w 1736 prezydentem Kommerskollegium, a w 1742 radcą stanu (Riksråd).
Posiadał wiele odznaczeń, m.in.: Order Królewski Serafinów i rosyjski Order Aleksandra Newskiego.
Misje dyplomatyczne thumb|200px|Herb Hermana Cedercreutza z Królewskim Orderem Serafinów i rosyjskim Orderem św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania Herman Cedercreutz popierał jako radca politykę odprężenia, którą realizował minister Arvid Horn, a po upadku tegoż, przeszedł do partii zwolenników Horna Mösspartiet.
W roku 1743 Cedercreuz i Erik Mathias von Nolcken negocjowali warunki, na jakich miał być zawarty traktat w Åbo. Dzięki jego staraniom udało się wówczas utrzymać Nyland przy Szwecji.
W latach 1744–1745 jako największy ekspert od spraw rosyjskich znów był posłem w Petersburgu, by omówić kwestie związaną z rozejmem.