Spadło również w tym czasie dawne znaczenie Middelfartu jako ważnego węzła komunikacyjnego, a większość przepraw morskich odbywała się teraz z Fredericii do Strib na północ od Middelfartu. Na początku XVIII w. zapaść gospodarcza ogarnęła także handel i rolnictwo, pogrążając ludność w ubóstwie. Jedynie nieliczni mieszkańcy utrzymywali się z rzemiosła. Wszystkie te negatywne zjawiska doprowadziły do spadku populacji (w 1769 miasto liczyło jedynie 735 mieszk.), co pociągnęło za sobą m.in. likwidację ośrodków kultury, np. w 1739 zamknięto jedyną, istniejącą od średniowiecza, szkołę w mieście, tzw. szkołę łacińskąTrap J. P.: Danmark, Odense Amt, 1956, str. 175.

Od XIX w.

Pewne ożywienie gospodarcze nastąpiło na początku XIX stulecia, co spowodowało wzrost liczby mieszkańców (w 1801 było ich 1019). W latach 30. XIX w. na fali ożywienia gospodarczego dokonano modernizacji portu, powiększając i pogłębiając go. Polepszająca się koniunktura doprowadziła do ożywienia handlu i dynamiczniejszego rozwoju miasta. Do tego doszedł proces uprzemysłowienia: w 1852 powstała w Middelfarcie odlewnia żelaza, a w 1899 fabryka kabli. Priorytetowe znaczenie dla rozwoju miasta miało także przeprowadzenie tutaj linii kolejowej w 1865. Wszystkie te czynniki spowodowały wzrost liczby ludności z 1633 osób w 1850 do 4469 w 1901.