W 1381 r. objął dowodzenie nad wyprawą do Portugalii, ale w toczonych tam do 1382 r. walkach nie odniósł sukcesów. Po powrocie towarzyszył Ryszardowi II w wyprawie na Szkocję. 6 sierpnia 1385 r. otrzymał tytuł księcia Yorku. 19 listopada 1386 r. został członkiem Rady Regencyjnej. W latach 1393–1394 negocjował z Francją traktat pokojowy. W 1396 r. został ponownie lordem strażnikiem Pięciu Portów i był nim do 1398 r. Od 20 marca do sierpnia 1399 r. był stewardem Anglii. W 1399 r. ponownie został regentem Anglii, kiedy na Wyspach wylądował zbuntowany przeciw królowi książę Lancaster. Edmund próbował bronić sprawy królewskiej, ale 27 lipca 1399 r. opowiedział się po stronie Lancastera. Kiedy Lancaster został królem Henrykiem IV powołał Yorka do Tajnej Rady.
Między 1 marca a 30 kwietnia 1372 r. w Hertford Castle Edmund poślubił Izabelę Kastylijską (ok. 1355–23 grudnia 1392), córkę króla Kastylii Piotra I Okrutnego i Marii de Padilla, córki Juana Garcíi de Padilla, 1. seniora de Villagera. Izabela była szwagierką Jana z Gandawy, brata Edmunda. Edmund i Izabela mieli razem dwóch synów i córkę: Edward Norwich (1373–25 października 1415), 2. książę Yorku Konstancja York (ok. 1374–29 listopada 1416), żona Thomasa le Despensera, 1. hrabiego Gloucester, miała dzieci Ryszard Conisburgh (wrzesień 1375–5 sierpnia 1415), 3.