Obok niej, na wykresie pojawia się wielkość nazwana przez Gibbsa pojemnością dla entropii, oznaczająca ilość entropii, o jaką może być zwiększona entropia ciała, bez zmiany energii wewnętrznej ciała, lub zwiększenia jego objętościWillard Gibbs, A Method of Geometrical Representation of the Thermodynamic Properties of Substances by Means of Surfaces, «Transactions of the Connecticut Academy», 382-404 (1873).. Innymi słowy, jest to różnica między maksymalną, dla założonych warunków, możliwą entropią ciała, a jego entropią obecną. Odpowiada to dokładnie przyjętej w statystyce i teorii informacji definicji negentropii. Podobną wielkość wprowadził już w 1869 Massieu dla przemiany izotermicznejMassieu, M. F. 1869a. Sur les fonctions caract6ristiques des divers fluides. C. R. Acad. Sci. LXIX:858-862.Massieu, M.F. 1869b. Addition au precedent memoire sur les fonctions caract6ristiques. C. R. Acad. Sci. LXIX:1057-1061.Massieu, M. F. (1869), „Compt. Rend.” 69 (858): 1057. (obie wielkości różnią się tylko znakiem), a następnie Planck dla przemiany izotermiczno-izobarycznejPlanck, M. 1945. Treatise on Thermodynamics. Dover, New York.. Obecnie potencjały Massieu-Plancka, znane też pod nazwą entropia swobodna, odgrywają ogromną rolę w tzw.