1593–1661). Wszyscy trzej odbudowali klasztor Wanfu, zniszczony w czasie jednej z licznych w tym okresie rebelii. Ożywili także praktykę szkoły linii w postaci, w jakiej istniała ona w okresie dynastii Ming, czyli mocnej praktyki medytacyjnej, wielkiego nacisku na praktykę Koanową huatou i recytacji imienia buddy Emitou, czyli Amitabhy. Ta ostatnia praktyka była czynnikiem heterogennym włączonym do chanu, w okresie synkretycznych tendencji w buddyzmie chińskim, pomagającym mu przetrwać w ciężkich czasach.

Wszyscy trzej mistrzowie uważali, że ich synkretyczny chan jest najzupełniej ortodoksyjną nauką samego mistrza Linji (zm. 867) i liczyli siebie jako 30, 31 i 33 pokolenie mistrzów w tej linii przekazu Dharmy od mistrza założyciela. Swoją linię przekazu nazywali linji zhengzong (prawdziwa szkoła linji).