Troje rodzeństwa (Helena zmarła od ran 11 kwietnia 1919 we Lwowie w wieku 15 lat, Jan – szeregowy pociągu pancernego 13 poległ 6 marca 1919 w wieku 18 lat w Rawie Ruskiej, Tadeusz – szeregowy 24 pułku piechoty zmarł od ran 28 lutego 1920 w Płocku w wieku 21 lat) poniosło śmierć wskutek działań wojennych. Jerzy – czwarty z rodzeństwa Grabskich – w czasie Bitwy nad Bzurą w 1939 r. jako zastępca dowódcy 3. rzutu mobilizacyjnego pułku został ranny i na skutek uszkodzenia układu nerwowego chorował na stopniowo pogłębiający się paraliż. Zmarł w Szpitalu Maltańskim w Warszawie w 1944 r. Pochowany został na Powązkach Wojskowych.
Ekshumacja Mimo że rodzice pragnęli, by ich dzieci Jan, Tadeusz i Helena Grabscy spoczywały razem w jednym miejscu, prezydent Lwowa zdecydowanie sprzeciwiał się wydaniu ciała Heleny. „Dziennik Płocki” z 28 marca 1924 r. opisywał: Prezydent Lwowa nie chciał dać wywieźć ciała Grabskiej z tego miasta, bo wiedział, że to Skarb Polski Niepodległej, aż uległszy – sam szedł za trumną, by ją odprowadzić na dworzec kolejowy. W czerwcu 1924 roku, zwłoki Heleny i Jana, zostały ekshumowane we Lwowie i specjalnym pociągiem przewiezione do Płocka, przy wielkich uroczystościach na stacjach kolejowych po drodze.