Zgodnie z dyspozycją art. 47938 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (uchylony z dniem 17 kwietnia 2016 r.) powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone mógł wytoczyć każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierającą postanowienie, którego uznania za niedozwolone żąda pozwem. Ponadto powództwo mogła wytoczyć także organizacja pozarządowa, do której zadań statutowych należała ochrona interesów konsumentów. W spawach tych zatem powód mógł mieć jedynie formalną legitymację procesową. Nie dochodził on bezpośrednio swoich praw, ani nie musiał mieć w wytoczeniu powództwa interesu prawnego. Krąg podmiotów uprawnionych do wytoczenia powództwa był ograniczony jedynie poprzez kryterium możliwości zawarcia umowy.
Po wejściu w życie ustawy z 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw () podejrzenie stosowania przez przedsiębiorcę klauzul niedozwolonych we wzorcu umownym każda osoba może zgłosić wyłącznie Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Po uznaniu zasadności skargi decyzję w sprawie uznania klauzuli za niedozwoloną wydaje Prezes UOKiK, wpisując dane postanowienie do prowadzonego przez siebie rejestru klauzul niedozwolonych.
Kategoria:Actiones Kategoria:Historia prawa angielskiego Kategoria:Historia prawa karnego