Wraz z odkryciem inskrypcji o „bojących się Boga” (theosebeis) z Afrodyzji, dostarczają one niekwestionowanych dowodów na stałą żywotność wspólnoty żydowskiej w Azji Mniejszej, jej integrację z ogólnym biegiem życia społecznego imperium rzymskiego, jak również jej znaczny rozmiar i rolę, podczas gdy wcześniejsi historycy uważali, że w czasach tych chrześcijaństwo przysłoniło judaizm. Owe inskrypcje dostarczają też informacji na temat liczebności społeczności żydowskiej, szacowanej na około pięć do dziesięciu tysięcy osób, czyli stanowiła ona od czterech do ośmiu procent liczącej sto dwadzieścia tysięcy populacji (ok. 123 r. n.e.) Sardes.
Synagoga była częścią dużego kompleksu łaźni-gimnazjonu, który był w użyciu przez około 450-500 lat. Został on zbudowany około roku 200 n.e. między palestrą (szkołą boksu i zapasów) a główną drogą miasta, zorientowana ze wschodu na zachód. Początkowo, czyli w połowie II w. n.e. w pomieszczeniach zajmowanych potem przez synagogę, znajdowały się przebieralnie.