Planowano również uruchomienie produkcji w Nowej Zelandii, czego jednak nie zrealizowano. Zbudowano jedynie dla armii nowozelandzkiej 100 pojazdów w latach 1943–1944. Wozy były używane przez 3 Dywizję Nowozelandzką w czasie działań na Pacyfiku oraz w czasie wojny w Korei. Wycofano je dopiero w roku 1956.
Transportery znalazły się też na wyposażeniu Polskich Sił Zbrojnych latem 1942 roku. Nie był to sprzęt typowy. Został przejęty wraz z samochodami pancernymi AC Marmon-Herrington przez Pułk Ułanów Karpackich od dywizji hinduskiej.
Wersje Powstało kilka wersji różniących się konstrukcyjnie: Mk I – podwozie z zespołów Ford Commercial Model 1940 z silnikiem z przodu (10 pojazdów). Mk II – 4×4 podwozie Ford CO11QRF z silnikiem z tyłu. Mk IIA – drobne ulepszenia. Mk IIB – dodano częściowe opancerzenie przedziału bojowego. Mk IIC – 4×4 podwozie Ford C191QRF, powiększono zbiornik paliwa i zamontowano wieżyczkę z uzbrojeniem. Mk III – powiększono wieżyczkę (276 szt.). Mk IV – 4×4 podwozie Ford C291QRF, zmieniono konstrukcję kadłuba, wzrosła masa pojazdu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Indyjskie pojazdy wojskowe Kategoria:Transportery opancerzone