Do zakresu działania dowództwa należały: studia z zakresu taktyki i techniki opracowywanie regulaminów, instrukcji i wniosków w sprawach wyszkoleniowych współpracę z departamentami broni głównych w sprawach organizacyjnych, a z Dowództwami Okręgu Korpusu w zagadnieniach mobilizacyjnych całokształt spraw personalnych
Dowództwu Broni Pancernych podporządkowano: pułk czołgów (Żurawica) 5 szwadronów samochodów pancernych (Warszawa, Lwów, Kraków, Poznań i Białystok) 2 dywizjony pociągów pancernych (1 Dywizjon Pociągów Pancernych – Legionowo i 2 Dywizjon Pociągów Pancernych – Niepołomice) W latach 1930–1934 oddziały te zgrupowano przejściowo w 3 mieszanych pułkach pancernych.
W 1934 Bronie Pancerne połączone zostały z Wojskami Samochodowymi. W czasie tej reorganizacji zlikwidowano pułki pozostawiając jedynie sześć batalionów i dwie samodzielne kompanie w Wilnie i w Bydgoszczy (rok później rozwinięte do batalionów). W 1937 sformowane zostały dwa kolejne bataliony w Łucku i w Zgierzu.
Z ramienia Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych jednostki broni pancernych podlegały inspekcji przez gen. dyw. Tadeusza Piskora.