W 1886 roku w „Gazecie Lubelskiej” wydrukował swój pierwszy utwór pt. Niu. W roku 1889 rozpoczął współpracę z „Prawdą” Aleksandra Świętochowskiego, którą zakończył dwa lata później. Zaczął wtedy prowadzić życie wśród marginesu społecznego. Ten okres trwał do roku 1896, kiedy to pisarz otrzymał posadę w Komisji Włościańskiej w Warszawie, gdzie pracował do roku 1900. Od 1905 pracował w Komisji Włościńskiej w Łomży, aż do emerytury, na którą przeszedł w 1914 roku. Lata 1900–1905 to również okres współpracy z „Ogniwem” (Stanisława Stempowskiego).
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 6-2-25).
Twórczość literacka Brodowskiego podejmowała tematy znane pisarzowi z doświadczenia; z naturalistyczną dokładnością opisywała środowiska ludzi bezdomnych, prostytutek, alkoholików, przestępców i ludzi wyrzuconych na bruk.
Dzieła
Chwile (1903) Liote (1905) Drzewa (1905) Respha. Opowieści (1920) Dom cedrowy (1922) Mariem (1928)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Utwory Feliksa Brodowskiego w serwisie Polona
Feliks Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Pisarze związani z Lublinem Kategoria:Pisarze związani z Łomżą Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie