Każdy z układów musi spełniać dwa podstawowe wymagania: obwód wtórny każdego przekładnika musi zamykać się przez niewielką impedancję, otwarcie bowiem obwodu wtórnego grozi wysokimi przepięciami; jeden (ale tylko jeden) punkt obwodu galwanicznie połączonego z uzwojeniem wtórnym musi być uziemiony, aby zabezpieczyć urządzenia wtórne na wypadek wystąpienia znacznych przepięć, np. przy przebiciu izolacji między obwodem pierwotnym i wtórnym.
Układy połączeń przekładników powodują, że na stan pracy każdego z przekładników wpływają najczęściej wszystkie pozostałe. Ma to szczególne znaczenie przy przetężeniach i w stanach przejściowych, kiedy następuje nasycenie rdzeni. Towarzyszące temu zjawiska grożą niepoprawnym działaniem zabezpieczeń, zwłaszcza różnicowych.
Bibliografia Wiszniewski A.: Przekładniki w elektroenergetyce, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1992. Koszmider A.: Przekładniki prądowe, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1985. Starczakow W.: Przekładniki, Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1959. Nowicz R.: Obwody i pola magnetyczne przekładników, Monografia, Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, Łódź 2007.
Kategoria:Przyrządy pomiarowe Kategoria:Transformatory Kategoria:Aparaty elektryczne