Jest to osiągnięte przez przyłączenie odpowiednio przystosowanego urządzenia (amperomierz, cewka prądowa watomierza lub licznika energii elektrycznej, przetwornik pomiarowy, cewka zabezpieczenia nadprądowego itp.)
Układ przyłączający urządzenie musi być tak skonstruowany, że uzwojenie wtórne przekładnika musi być cały czas zwarte podczas procesu przyłączania, np. przy użyciu odpowiedniego przewodu lub szyny. Dopiero po przyłączeniu urządzania zwora może zostać usunięta.
Warunki znamionowe przekładnika to zazwyczaj praca przy prądzie pierwotnym w zakresie od 5% do 200% prądu znamionowego oraz przy obciążeniu od 25% do 100% mocy pozornej.
Rozwarcie uzwojenia wtórnego Rozwarcie uzwojenia wtórnego przy przepływie prądu przez uzwojenie pierwotne powoduje powstanie dużego strumienia magnetycznego, który może prowadzić do nasycenia magnetycznego rdzenia i silnego nagrzewania z uwagi na podwyższone straty mocy w rdzeniu. Dodatkowo w uzwojeniu wtórnym indukuje się wysokie napięcie, co może doprowadzić do uszkodzenia izolacji, powstania łuku elektrycznego i porażenia osoby obsługującej lub uszkodzenia innych przyłączonych urządzeń.