Historia Giorgio Vasari podaje, że obraz powstał dla Binda Altovitiego. Obraz początkowo należał do ucznia Rafaela Giulia Romana, następnie trafił do zbiorów księcia Mantui Fryderyka II Gonzagi. Pod koniec XVIII wieku nowym właściciel obrazu została rodzina Giustinianich z Wenecji. W niektórych źródłach z XVII wieku obraz był opisywany nie jako dzieło Rafaela, a jego portret. Ok. roku 1800, 1801 lub na początku XIX wieku portret odkupili Adam Jerzy i Konstanty Czartoryscy. Zdaniem Józefa Grabskiego Adam Jerzy Czartoryski mógł kupić obraz w 1801 roku, gdy wraz z Konstantym Czartoryskim podróżowali po Europie. Późniejsza data wydaje się Grabskiemu mało prawdopodobna, gdyż wówczas Adam Jerzy Czartoryski sprawował funkcję ministra spraw zagranicznych cara, co ograniczało mu możliwość podróżowania po Europie, zaś ewentualne podróże byłyby odnotowane.
Izabela Czartoryska, matka Adama Jerzego i Konstantego, wystawiła obraz w swoim prywatnym muzeum w Puławach, w Domu Gotyckim. Po upadku powstania listopadowego Adam Jerzy Czartoryski zabrał obraz do Paryża. W 1848 roku Czartoryski wysłał dzieło do Londynu, w celu jego sprzedania za 15 tys. franków. Niesprzedany obraz wrócił trzy lata później do Paryża.
.