W 1211 Piotr przekazał swego pierworodnego potomka w ręce Szymona z Montfort, wodza krucjaty przeciw albigensom, przewidzianego w umowie z Sant Nazari de Masol (11 września 1211) na teścia królewicza. Niebawem drogi Piotra II i Montforta rozeszły się – „Lew Krucjaty”, podbijając na rozkaz papieża Langwedocję, zagroził katalońskim interesom. Zbrojne starcie pod Muret (2 września 1213) rozstrzygnęło losy konfrontacji na korzyść Montforta; walczący incognito (dokonał zamiany zbroi z pewnym rycerzem) król Piotr poległ. Kronika Jakuba podaje, że wyczerpany upojną nocą z langwedocką metresą król nie był w stanie wysłuchać na stojąco mszy przedbitewnej. W maju 1214 Jakub został w Narbonie przekazany swoim baronom na polecenie papieża Innocentego III, zwierzchnika lennego AragoniiPiotr II uczynił Aragonię lennem świętego Piotra w 1204 roku ku oburzeniu baronów królestwa. Thomas N. Bisson, Prelude to Power: Kingship and Constitution in the Realms of Aragon, 1175–1250 [in:] The Worlds of Alfonso the Learned and James the Conqueror. Intellect and Force in the Middle Ages, ed. Robert I. Burns, Princeton 1985, s. 31. Precedens zależności feudalnej Aragonii od papiestwa stworzył jeszcze w 1068 r., na 69 lat przed unią z hrabstwem Barcelony, król Sancho I Ramírez (1063–1094).