2 Kor 3,14-16), a zarazem Nowy Testament oświetlają i objaśniają”. we wspólnocie Izraela zebranej na Synaju (por. Księga Wyjścia rozdziały 19-21,20 oraz 24). Dwanaście pokoleń Izraela zgromadziło się, by słuchać Słowa Bożego (Tory) i potwierdzić pragnienie wypełnienia go. W ten sposób zostało zawarte przymierze między Bogiem a ludem wybranym, przypieczętowane ofiarą biesiadną, ofiarą pokoju. Były jeszcze dwa takie zgromadzenia w momentach zwrotnych historii Izraela: w czasie odnowienia przymierza za króla Jozjasza (650-509 r.) opisane w 2 Księdze Królewskiej 23 oraz w V wieku, po Niewoli babilońskiej za Nehemiasza (por. Księga Nehemiasza 8,17 oraz 13,1). Louis Bouyer tak ujął istotne elementy pierwszego zgromadzenia na Synaju:
Schemat ten w ciągu kolejnych wieków historii przeszedł proces uduchowienia. Proces ten przyspieszyło zburzenie Świątyni przez wojska Nabuchodonozora w 587 r., i samo wygnanie uniemożliwiające składanie ofiar. A następnie, po powrocie, pewne rozczarowanie nową odbudowaną Świątynią (por. Księga Aggeusza 2,3), niespełniającą oczekiwań rozbudzonych przez proroctwa Ezechiela o nowej Świątyni (por. Ez 40-44).